Ayşe Gül Süter'in yeni serisi, görünür olan ile görünmeyen arasındaki ilişkiyi, yaşamı şekillendiren fakat çoğu zaman tanımlanması güç bağlar üzerinden ele alıyor. Sanatçı, ilk bakışta takımyıldızlarını çağrıştıran formlar aracılığıyla izleyiciyi yalnızca gökyüzüne değil, insan deneyiminin görünmez ağlarına bakmaya davet ediyor.
Serinin çıkış noktasını oluşturan takımyıldızı kavramı, sanatçı için göksel bir olgudan çok güçlü bir metafor niteliği taşıyor. Gerçekte milyonlarca ışık yılı uzaklıkta bulunan yıldızların yalnızca bakış açımız sayesinde birbirine bağlıymış gibi algılanması, ilişkilerin çoğu zaman nesnel değil, zihinsel ve deneyimsel olarak kurulduğunu hatırlatıyor. Çizgileri biz çiziyor, anlamı biz inşa ediyoruz.
Bu yaklaşım, görünmeyen fakat yaşamlarımızı derinden etkileyen ilişkileri düşünmeye açılıyor. Belki de henüz dönüşmediğimiz kişiyle şimdiden sessiz bir diyalog içindeyiz. Verdiğimiz her karar gelecekle yeni bir bağ kurarken, hiçbir şey sabit kalmıyor; kişisel haritamız sürekli yeniden çiziliyor.
Yerleştirmelerde kullanılan paslanmaz çelik noktalar ve çubuklar, mekan içerisinde fiziksel bağlantılar kurarak bu düşünceyi somutlaştırıyor. İlk bakışta yıldız kümelerini andıran bu yapılar, aslında izleyiciyi algının kendisini sorgulamaya davet ediyor. Gerçek bağlantının nesnelerin kendisinde değil, onları bir araya getirme biçimimizde ortaya çıktığını hatırlatıyor.
Sergi, açıklanması güç ama deneyimlenmesi son derece tanıdık olan bağlara odaklanıyor: Bir annenin çocuğunda bir şeylerin yolunda gitmediğini hissetmesi, tam birini düşünürken ondan telefon gelmesi, hayatın yönünü değiştiren karşılaşmalar, zamana rağmen canlılığını koruyan anılar ya da fiziksel ayrılığa rağmen varlığını sürdüren sevgi… Bilim bu deneyimlerin bir kısmını açıklayabilir ya da açıklayamayabilir; ancak sanatın amacı bunları kanıtlamak değil, görünmeyeni hissedilebilir ve deneyimlenebilir kılmaktır.
Bu yeni seri aynı zamanda sanatçının pratiğinde doğal bir devamlılığa işaret ediyor. Ayşe Gül Süter önceki üretimlerinde ışığın algıyı dönüştürme biçimini araştırırken, özellikle Path of Light serisinde ışık ile malzeme arasındaki ilişkiyi, kırılma ve yansıma aracılığıyla izleyicinin mekân ve kendi bedeniyle kurduğu ilişkiyi incelemişti. Yeni çalışmalarında ise odağını ışığın kendisinden çok ilişkilerin görünmez yapısına yöneltiyor. Nesnelerin mekân içinde birbirleriyle kurduğu bağlar, renklerin karşılaşmalarıyla oluşan diyaloglar ve tüm bu ilişkilerin ışık aracılığıyla sürekli dönüşmesi, serginin temel araştırma alanını oluşturuyor.
Süter'in sergi kurgusu, görünmeyen ilişkileri görünür kılmaya çalışan bir öneri sunarken, izleyiciyi de kendi yaşamındaki bağları yeniden düşünmeye davet ediyor. Belki de bizi birbirimize bağlayan en güçlü çizgiler, hiçbir zaman gerçekten göremediklerimizdir.
